Odwodnienie u cieląt może rozwijać się szybko, szczególnie podczas biegunki. Utrata wody oznacza jednocześnie utratę elektrolitów i pogorszenie równowagi kwasowo zasadowej organizmu. Hodowca nie powinien więc czekać, aż cielę przestanie wstawać lub całkowicie straci apetyt. Kilka prostych obserwacji pozwala wcześniej zauważyć, że zwierzę potrzebuje wsparcia.
Zachowanie przy karmieniu może być pierwszym sygnałem problemu
Stan cielęcia warto oceniać przy każdym karmieniu. Zdrowe zwierzę zwykle reaguje na pojawienie się mleka, podchodzi do poidła lub energicznie ssie smoczek. Zmiana tego zachowania może wyprzedzać bardziej widoczne objawy odwodnienia.
Niepokój powinno wzbudzić cielę, które pije wolniej, trzeba zachęcać je do pobrania mleka albo pozostawia część porcji. Podobnie należy traktować spadek aktywności, opuszczone uszy, dłuższe pozostawanie w pozycji leżącej i słabszą reakcję na człowieka.
Szczególnej uwagi wymagają cielęta z biegunką. Mogą one w ciągu krótkiego czasu stracić znaczną ilość płynów, nawet jeśli początkowo nadal stoją i zachowują odruch ssania.
Test fałdu skórnego pomaga ocenić utratę płynów
Jedną z najprostszych metod kontroli nawodnienia jest ocena elastyczności skóry. Należy delikatnie chwycić fałd skóry na szyi lub w okolicy łopatki, lekko go unieść, a następnie puścić.
U prawidłowo nawodnionego cielęcia skóra szybko wraca do swojego położenia. Jeśli fałd utrzymuje się przez kilka sekund, może to świadczyć o utracie płynów. Im wolniej skóra się wygładza, tym większego odwodnienia można się spodziewać.
Wyniku testu nie należy jednak oceniać w oderwaniu od pozostałych objawów. Wiek zwierzęcia, jego kondycja oraz indywidualna elastyczność skóry mogą wpływać na rezultat.
Oczy i błony śluzowe pokazują postęp odwodnienia
Wygląd oczu pozwala szybko wychwycić zmiany w stanie cielęcia. U zdrowego zwierzęcia gałka oczna nie powinna sprawiać wrażenia zapadniętej. Wraz z utratą płynów oczy stopniowo cofają się w oczodole.
Warto jednocześnie sprawdzić wnętrze pyska. Wilgotne i różowe dziąsła są prawidłowym obrazem. Suche lub lepkie błony śluzowe mogą wskazywać na niedobór płynów. Przy silnym odwodnieniu dziąsła stają się wyraźnie suche, a kończyny i uszy mogą być chłodne.
Podczas kontroli cielęcia warto zwrócić uwagę na kilka objawów jednocześnie:
- luźny lub wodnisty kał,
- słabszy odruch ssania,
- zapadnięte oczy,
- suchy pysk i dziąsła,
- wolny powrót fałdu skórnego,
- osowiałość i niechęć do wstawania,
- chłodne uszy oraz kończyny.
Połączenie kilku takich sygnałów wymaga szybkiej reakcji.
Biegunka zwiększa zapotrzebowanie na płyny i elektrolity
Podczas biegunki cielę traci wodę wraz z sodem, potasem i innymi składnikami potrzebnymi do utrzymania prawidłowej pracy organizmu. Sama woda może więc nie wystarczyć do wyrównania powstałych strat. W takiej sytuacji stosuje się elektrolity dla cieląt, które pomagają uzupełnić płyny oraz składniki mineralne tracone z kałem.
Sposób nawadniania trzeba dopasować do stanu zwierzęcia. Cielę, które stoi i zachowuje odruch ssania, zwykle może pobierać roztwór doustny. Jeśli przestaje ssać, nie potrafi samodzielnie wstać, ma bardzo zapadnięte oczy albo staje się słabo reaktywne, należy szybko skontaktować się z lekarzem weterynarii. Przy ciężkim odwodnieniu może być potrzebne dożylne uzupełnienie płynów.
Codzienna obserwacja pozwala reagować wcześniej
Najłatwiej wychwycić odwodnienie wtedy, gdy hodowca zna normalne zachowanie swoich cieląt i kontroluje je podczas każdego karmienia. Spadek apetytu, zmiana konsystencji kału, słabsza aktywność czy wolniejszy powrót fałdu skórnego mogą pojawić się wcześniej niż ciężkie osłabienie.
Jeśli szukasz preparatów przeznaczonych do wspierania gospodarki wodno-elektrolitowej cieląt podczas biegunki i po jej ustąpieniu, zapoznaj się z ofertą Trans Feed. Znajdziesz w niej mieszanki paszowe dla cieląt przeznaczone do stosowania w okresach, gdy utrata płynów i elektrolitów wymaga szybkiego uzupełnienia diety.
Materiał partnera
